Zazdrość jest wybiórcza. Porównujemy się z innymi w pewnym aspekcie życia. Pragniemy dla siebie tego, co wydaje nam się lepsze u innych. Na przykład, chcemy odnosić większe sukcesy zawodowe, posiadać identyczne dobra materialne lub pozostawać w podobnie udanych relacjach.

W większości przypadków, aby pozbyć się tych pragnień, wystarczy pomyśleć, że jeżeli już zazdrościć, to z cały dorobkiem inwentarza. Trzeba brać „cały pakiet”. Takie rozumowanie prowadzi do większego realizmu. Zaczynamy wówczas dostrzegać, że sąsiad ma nie tylko wypasiony samochód, ale również absorbującą pracę, trudnego teścia, słabe zdrowie i przeszedł przez ciężkie dzieciństwo.

Dzięki takiej optyce dystansujemy się od myśli skupionych na sobie samym, zaczynamy wczuwać się w cierpienia innych. a co ważniejsze – przeżywać z wdzięcznością własne życie. Odwracamy chorobliwe sposób myślenia, że inni mają zawsze lepiej i łatwiej. Dostrzegamy, co nam zostało dane i jakie trudności są nam zaoszczędzone.

We współczesnej psychologii coraz częściej pojawiają się terapie skupiające uwagę bardziej na tym, co udane i pozytywne, niż na brakach. Chodzi o odkrywanie i rozwijanie własnych zasobów. Zasobami osobistymi może być wszystko, co pomaga w osiąganiu wyznaczonego celu: umiejętność wyrażania emocji, doświadczenie radzenia sobie w trudnych sytuacjach, wsparcie społeczne, poczucie własnej skuteczności, inteligencja, wiedza, zdrowie, wiara, odporność psychiczna i fizyczna, mechanizmy obronne, umiejętność utrzymywania relacji, bogactwo duchowe, optymizm itd. Skupienie na niedoborach jest mocno demobilizujące. Po, co żyć w przekonaniu, że jest się ofiarą, rozpamiętywać krzywdy? Na zasobach można budować, na zazdrosnych porównaniach - nie.

Ewangelia nazywa zasoby, który każdy otrzymał - talentami. Do pakietu darów od Boga dołączone są również Jego oczekiwania. Talenty nie zostały rozdane na potrzeby konkursu na najbardziej oszałamiające CV lub dla dobrego samopoczucia, że jest się lepszym. Curriculum vita  - w skrócie CV - po łacinie oznacza „bieg życia”. Bieg jest udany jeżeli dociera się do celu, jeżeli we własnej kategorii spełnia się oczekiwania.

Wiele życiowych bolączek można łatwo uleczyć, koncentrując uwagę bardziej na Bożej woli i talentach otrzymanych w celu jej wypełniania niż na bezsensowym porównywaniu się z innymi. W jakim celu zostały mi dane takie możliwości, jakie mam? Czego dobrego Bóg oczekuje ode mnie w takiej sytuacji? Jak mogę lepiej służyć takimi zasobami, jakie posiadam?