Kazimierz Wiktor Moszoro (1911- 1998) pochodził z Kołomyi, z rodziny Ormian polskich. W 1939r. ukończył studia  na Politechnice Lwowskiej na wydziale mechanicznym i naftowym z tytułem inżyniera mechanika. W sierpniu 1939r.w związku z mobilizacją stawił się w Stryju. Transport ze Stryja do Warszawy został zbombardowany w Radymnie. Kazimierzowi udało się uciec na Węgry ratując z płonącego pociągu pułkowy sztandar. Sztandar przekazał Polskiej Ambasadzie na Węgrzech. Z Węgier przedostał się do Francji, gdzie prowadził Szkołę Podoficerską 2go Pułku Artylerii Ciężkiej. Następnie został odkomenderowany do odradzającego się Pułku Artylerii Motorowej. Za zasługi został wyznaczony  do odznaczenia Krzyżem Zasługi z Mieczami. Po upadku Francji Wojsko Polskie przetransportowano do Anglii. Kazimierz znalazł się w Szkocji, gdzie skierowano go do pracy w przemyśle wojennym Anglii w różnych firmach w Langley Greek, Birmingham, Lincoln i Sheffield. W 1942r. został wysłany  do Londynu, pracował przy odbudowie Wojskowego Instytutu Technicznego. Był autorem pamiątkowej pracy „The Centenary of  Technical University of Lwow 1844-1944”. W 1946r. ożenił się w Londynie z  Ludmiłą Dąbrowską, matką ks. Stefana Moszoro. Ludmiła Dąbrowska urodziła się we Lwowie w 1917r. w rodzinie polskich patriotów. Po najeździe Rosjan 17 września 1939r.na ziemie polskie na Wschodzie, uciekając przed aresztowaniami i wywózką na Sybir przedostała się do Krakowa w maju 1940r. W 1941r. za kolportaż prasy podziemnej została aresztowana przez Gestapo i w 1942r. wywieziona z więzienia na Montelupich  do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Ewakuowana stamtąd w 1945r. przeszła przez obozy w Ravenzbruck, Malchow i Lipsk. Po zakończeniu działań wojennych znalazła się we Włoszech w szeregach 2go Korpusu gen. Andersa, który wkrótce został zdemobilizowany
w Anglii. Ślub państwa Moszoro odbył się w 1946r. w Londynie, w tym też roku wyemigrowali do Argentyny, gdzie w Rosario Kazimierz Moszoro wraz z grupą 17tu inżynierów specjalistów  z Polski dostał pracę w przemyśle wojskowym w ramach umowy między rządem Argentyny i Londynem. Do końca swego życia utrzymywał żywe kontakty z emigrantami z Armenii mieszkającymi w Rosario. „Towarzystwo Ormiańskie” w Rosario skupiało wielu Ormian uratowanych przez Liban z ludobójstwa tureckiego w 1915r. Państwo Moszoro wraz z całą rodziną uczestniczyli w uroczystościach, przyjęciach i mszach świętych organizowanych przez „Towarzystwo Ormiańskie”.

           Protoplastami ormiańskiego rodu Moszoro była szlachta mołdawska herbu  własnego  osiadła w XVIIIw. na Rusi Czerwonej i Podolu. Jak pisze ks. Barącz (1) „……Musieli się odznaczyć dziełami rycerskiemi, kiedy na herbownej tarczy widzimy rycerza na czarnym koniu w zbroi żelaznej, z dobytym pałaszem, a na głowie herb z pióropuszem. Założyli na Bukowinie kolonią, która dotąd  „Moszorojówka” nazywa się, a później osiedli na Podolu i Pokuciu, gdzie najwięcej trudnili się kupiectwem.”  (1)
5 grudnia 1816r. ród Moszoro uzyskał indygenat galicyjski czyli potwierdzenie szlachectwa udokumentowanego 12 sierpnia 1815r. w Jassach.
Ks. T. Zaleski wymienia (2) wielu księży obrządku ormiańskiego z rodu Moszoro. Ks. Jan Moszoro proboszcz w Tyśmienicy, w 1771r. przeniesiony za zasługi do Lwowa na kanonika,  był też proboszczem w Łucku w latach 1780-1783. Ks. Samuel Moszoro ur. w 1757r. w Łyścu,  proboszcz w Kutach, kanonik lwowski, po śmierci abpa Jana Symonowicza w 1817r. kandydat na nowego arcybiskupa obrządku Ormiańskiego.
Ks. Grzegorz Moszoro ur. w 1812r., po studiach teologicznych i liturgii języka ormiańskiego w klasztorze Mechitarystów w Wiedniu, był wikarym katedralnym we Lwowie i kapelanem abpa Samuela Stefanowicza. Był więziony przez władze austriackie w 1841r. za udział w spiskach niepodległościowych, od
1849r. proboszcz w Tyśmienicy. Ks. Mikołaj Moszoro od 1813r. proboszcz w Mohylewie Podolskim i administrator wikariatu apostolskiego dla ormiańskich katolików. W 1839r. otrzymał od cara Mikołaja I propozycję nominacji na biskupa ormiańskiego w Tyflisie (obecnie Tbilisi), której nie przyjął. Zmarł w 1846r. Ks. Jakub Moszoro ur. w 1846r. w Stanisławowie, siostrzeniec abpa Izaaka Isakowicza był wikarym katedralnym we Lwowie, i od 1882r. proboszczem w Kutach. W 1980r. uczestniczył w pogrzebie Adama Mickiewicza na  Wawelu razem ze swym wujem abpem Isakowiczem. Po śmierci wuja w 1901r. został wybrany wikariuszem kapitulnym, kandydował na stanowisko nowego arcybiskupa. Był przez przez 21 lat najbliższym współpracownikiem abpa Józefa Teodorowicza. Zmarł w 1923r. we Lwowie. (2)


Bibliografia
1.    Ks. S. Barącz. Żywoty sławnych Ormian w Polsce. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Lwów 1856
2.    Ks. T. Zaleski. Słownik biograficzny duchownych ormiańskich w Polsce. OTK, Kraków 2001

< Poprzednia