Przyjęcie do Opus Dei. Przewodnik

Szuflada

Artykuły o Opus Dei

Przyjęcie do Opus Dei. Przewodnik

Sobota, 22 Wrzesień 2007 19:51 |

Odpowiadam na najczęściej zadawane pytania.

Jaki wiek i jakie warunki są wymagane, aby oddać się Bogu w Prałaturze Opus Dei?

Wymagana jest pełnoletniość. W większości krajów osiąga się ją w wieku 18 lat (także w Polsce). W każdym razie nikt nie może przyłączyć się prawnie (dokonać inkorporacji) do tej Prałatury zanim nie będzie pełnoletni w swoim kraju.
Potrzeba mieć powołanie, co oznacza czuć się wezwanym przez Boga, chcieć służyć Mu i kochać Go całkowicie wewnątrz Kościoła, według charyzmatu Opus Dei
Dlatego należy posiadać choćby minimum cnót ludzkich i nadprzyrodzonych. Na przykład, należy cieszyć się wystarczającą dojrzałością, odpowiednią do wieku, aby przyjąć to zobowiązanie chrześcijańskie z odpowiedzialnością.

Te cnoty i cechy są konieczne, aby żyć oddanym Bogu, bo to wymaga zdolności do chrześcijańskiego wyrzeczenia, zapału świętości, życia modlitwą, poczucia odpowiedzialności czy woli służby, wraz ze szczerym i głębokim pragnieniem całkowitego oddania się Bogu, wewnątrz tej instytucji Kościoła.

Jaki jest zwykły wiek przyłączenia się (inkorporacji) do Opus Dei?

Zależy od tego, kiedy Bóg udziela powołania i kiedy osoba na nie odpowiada.
Jeśli ktoś czuje w sercu, że Bóg prosi go, aby żył w celibacie apostolskim, zwykle myśli o tym i podejmuje taką decyzję w pierwszych latach dorosłego życia, w wieku który można określić jako „dojrzałą młodość”. Doświadczenie pokazuje, że wiele osób pragnie tego nawet znacznie wcześniej.

Montse Grases

Oto co przydarzyło się Montse Grases, dziewczynie z Barcelony z Opus Dei, której proces kanonizacyjny jest otwarty. Montse poczuła wezwanie do oddania się Bogu podczas rekolekcji duchowych:

„Tamte pierwsze rekolekcje stanowiły dla niej mocny impuls duchowy – opowiada Rosa Pantaleoni – chociaż już przedtem miała różne zwyczaje życia wewnętrznego, bo w jej domu panowała atmosfera prawdziwej pobożności, bez dewocji: modlili się, uczyli się kochać Boga jako Ojca i Matkę Bożą jako Matkę.

Na przykład codziennie, kiedy Montse wracała do domu, pozdrawiała najpierw wizerunek Matki Bożej z Montserrat, który mieli na końcu korytarza. A więc wiele zwyczajów życia chrześcijańskiego, których uczyli jej w Opus Dei, znała i żyła nimi już wcześniej, bo poznała je w domu”.

„Pewnego dnia spytała mnie koleżanka, jak odkryłam swoje powołanie do Opus Dei. Ja powiedziałam jej, że to sprawa raczej osobista. „Nie, nie, musisz mi powiedzieć!”, nalegała. Opowiedziałam więc całą historię i zaczęłyśmy mówić o powołaniu. „Ale jesteś szczęśliwa”, powiedziała.

A więc ty także możesz być tak samo szczęśliwa, jeśli Bóg da ci powołanie do Opus Dei.

A jak odkryć, czy mam to powołanie?

Powołanie odkrywa się na modlitwie – odpowiedziałam jej – bo powołanie daje Bóg. Nie dają go osoby, ani przyjaciółki. Musisz sama je zobaczyć...”

Wiek powołania

Duża liczba osób przyłącza się do Opus Dei jako numerariusze czy przyłączeni w wieku, w którym większość osób podejmuje decyzje co do przyszłego kształtu ich życia (18-20 lat aż do przekroczenia 30 lat).
To wiek, w którym większość młodych rozpoczyna okres narzeczeństwa i bierze ślub.
Reszta członków przyłącza się do Opus Dei w ciągu całego swego życia, nawet w podeszłym wieku (jako supernumerariusze), jak jedna pani z Warszawy, która poprosiła o przyjęcie do Dzieła w wieku 92 lat, szczęśliwa, że oddała Bogu ostatnie lata swego życia.
Chociaż niektórzy z tych członków (supernumerariuszy) żyją samotnie czy jako wdowcy, większość z nich posiada własne rodziny.

Sługa Boży Ernesto Cofiño, lekarz pediatra z Gwatemali

Doktor Cofiño, żonaty, ojciec licznej rodziny, którego Proces kanonizacyjny jest otwarty, był supernumerariuszem Opus Dei; pierwszym z Ameryki Środkowej.

Formacja Opus Dei pozwoliła mi – opowiadał – przyjąć doktrynę Kościoła, rozmawiać głęboko z Bogiem spełniając drobne praktyki pobożności, apostołować wśród moich przyjaciół dla rechrystianizacji społeczeństwa, starając się pracować dobrze i wypełniać moje obowiązki rodzinne, obywatelskie i społeczne.
Innymi słowy, pozwoliła mi być bardzo zżytym ze światem, i nie wychodzić z niego, aby być z Bogiem.

Jeśli chodzi o wiek oddania, nie należy ustalać sztywnych norm dla tego, co jest owocem łaski Bożej: istnieją członkowie Opus Dei (także w Polsce), którzy zdecydowali się żyć w celibacie po spełnieniu 30 lat; i inni, którzy oddali się jako młodzi supernumerariusze (np. na 4-5 roku studiów).

Bóg powołuje, kiedy chce, kogo chce i jak chce.

Czy w Opus Dei są śluby?

Nie. Śluby są częścią pięknej chrześcijańskiej tradycji miłości i wierności Bogu. Są konsekrowanym węzłem, który zasługuje na pochwałę i szacunek, i który Kościół zawsze błogosławił i błogosławi. Składają je zakonnicy i niektórzy świeccy konsekrowani, ale nie są one częścią ducha (charyzmatu) Opus Dei.

Jeśli ktoś chce być w Opus Dei, jakie kroki musi przebyć, z punktu widzenia prawnego?

Powinien poprosić formalnie o przyjęcie (admisję) do Opus Dei, na piśmie, pisząc list zredagowany w sposób jasny i prosty.
Oto list Montse Grases z prośbą o admisję:

Barcelona, 25 grudnia 1957.

      Ojcze:

      Nazywam się Montse Grases, jestem jeszcze bardzo młoda, ale mimo wszystko już od dłuższego czasu chodzę do Llar i powoli poznaję Dzieło, które mnie zachwyca. Niedawno uczestniczyłam w rekolekcjach w Castelldaura, które były dla mnie decydujące.

Proszę Ojca, abym mogła być przyjęta jako Numeraria w Opus Dei. Moi rodzice już o tym wiedzą i są bardzo zadowoleni.

Proszę o błogosławieństwo jako córka

      Montse Grases

Jak dochodzi się do takiej decyzji o oddaniu się Bogu w Opus Dei?

Dora del Hoyo, pierwsza numeraria pomocnicza

Czymś trudnym jest opisanie tego, czym jest powołanie wewnątrz Kościoła i wewnątrz każdej z instytucji Kościoła. Duch Święty nie powtarza się i każdy ma swoją własną drogę powołania, szczególne wezwanie do oddania się Bogu.

Z miłością Boga dzieje się jak z miłością ludzką: każda historia miłości, każde zakochanie, jest niepowtarzalne:

Niektóre osoby posiadają „poruszenie Boże”, czasem od lat dziecięcych; i odkrywają, że Bóg wzywa je na drogę do świętości (w tym przypadku, do Opus Dei) w ich młodości, jak Apostoła Jana. Decydują się na pozostawanie w kontakcie z osobami z Opus Dei, aż do skończenia pełnoletniości i – jeśli wydaje się, że rzeczywiście mają powołanie, decydują się na przyłączenie się (inkorporację) do Dzieła.

Inne osoby odkrywają swoje powołanie jak św. Paweł: niespodziewanie. Tak było w przypadku członka Opus Dei, którego proces kanonizacyjny jest otwarty, Izydora Zorzano.

Izydor Zorzano

Był jednym z pierwszych członków i zdecydował się oddać Bogu po rozmowie z założycielem, który był jego starym znajomym z lat szkolnych. To nie dzieje się zwykle, ale Bóg czasem udziela takich wyjątkowych łask. Można przeczytać w jednej z jego biografii:

24 sierpnia 1930, po rozmowie ze św. Josemaríą, w której Zorzano zwierzył się mu ze swoich duchowych poruszeń, poprosił o przyjęcie do Opus Dei. Jak sam wskazywał, to oddanie oznaczało zupełnie nowy etap w jego życiu: „Czuję się teraz – pisał – całkiem pewny. Mój duch odczuwa szczęście i pokój, których nie czułem do tej pory”.

Zwykle osoby czekają pewien czas – miesiące, lata, czasem dekady – zanim się zdecydują, aż uda im się pokonać brak hojności albo rozwiewają swe wątpliwości, albo też Bóg daje im światło o które proszą: ale każdy przypadek jest inny i nie można generalizować. Czasem oczekiwanie jest oznaką roztropności; kiedy indziej, brakiem hojności.
W tym czasie, modlą się, rozmawiają z różnymi osobami, wyjaśniają swoje wątpliwości w temacie powołania i pytają się Pana: „Panie, co chcesz, abym uczynił ze swym życiem? Gdzie mogę kochać Cię bardziej, gdzie mogę służyć Ci lepiej?”. I decydują się, z hojnością i wolnością.

Co dzieje się, kiedy ktoś decyduje się na przystąpienie do Opus Dei?

Jak można przeczytać w licznych publikacjach – Opus Dei jest jedną z najbardziej znanych organizacji w Kościele i o której najwięcej napisano – od kiedy ktoś prosi o przyjęcie (admisję) i dyrektorzy czy dyrektorki Opus Dei przyjmują tę prośbę, należy czekać co najmniej 6 miesięcy, zanim uzyska się oficjalną odpowiedź, ze strony Prałatury, pozytywną lub negatywną, czy przyjmuje się jego prośbę.
Osobą, która odpowiada ze strony Opus Dei, jest zwykle dyrektorka czy dyrektor Opus Dei z ośrodka, w którym prosiło się o przyjęcie.

Co dzieje się w czasie tych 6 miesięcy oczekiwania?

Dyrektorki czy dyrektorzy tłumaczą w sposób szczegółowy osobie, która prosiła o przyjęcie do Opus Dei, aspekty ascetyczne i praktyczne ducha, charyzmatu i życia w Opus Dei, do których zalicza się np.:

potrzeba codziennej modlitwy osobistej;
większa zażyłość z Chrystusem, z Chlebem i Słowem;
jednoczenie się z Jezusem na Krzyżu, poprzez ducha umartwienia;
niesienie zbawczego przesłania innym, przez osobiste apostolstwo przyjaźni;
przekazywanie wiary i nadziei światu, który stracił poczucie boskości;
bycie tolerancyjnym i wyrozumiałym;
życie miłością wobec innych;
troska o najbardziej potrzebujących, niesienie im pomocy...

Nie jest to chłodno przekazywana informacja: takiej osobie stara się ukazać drogę do osobistego zakochania się w Chrystusie, do pójścia Jego śladem na konkretnej drodze wskazanej przez Kościół.

Całość tych duchowych rad sięga korzeniami do Ewangelii, do żywej tradycji Kościoła i do nauczania świętych, szczególnie założyciela Opus Dei, św. Josemaríi.
Zachęca się do rozpoczynania na nowo; do rozumienia i wybaczania wszystkim, bez zachowywania uraz; do rozwijania i umacniania własnej osobowości; do pracy nad swoim charakterem, aby był silny, niezależny, zdolny do podjęcia decyzji; do bycia szczerym; do bycia lojalnym; do działania pokornie i z prostotą...
Zwykle jest to czas intensywny i ubogacający, w sposób ludzki i duchowy. Wciela się w nim – lub nie – do własnego życia charyzmat właściwy Opus Dei, z pełną wolnością.
Brak wcielenia czy przyjęcia tego ducha może być wynikiem wielu czynników: może oznaczać, że mimo dobrej woli, nie posiada się powołania do Opus Dei; może być wynikiem braku hojności; może oznaczać, że ten duch nie został tej osobie ukazany z należytą starannością...
W przypadku, gdy ktoś prosił o przystąpienie do Opus Dei i odkrył, że mimo dobrej woli i hojności, Bóg nie wzywa do na tę drogę, nie popełnił „niewłaściwego kroku”: każdy krok, jaki podejmuje się w poszukiwaniu Pana, z pragnieniem kochania Chrystusa, zbliża do Niego, bo Jego drogi nie są naszymi drogami.
Kiedy działa się szukając jedynie woli Bożej, wszystkie te chwile prowadzą – zwykle – do większej zażyłości z Chrystusem.

W każdym razie nie chodzi o generalizowanie na tym polu: każda osoba jest wolna i zamyka w sobie własną osobistą tajemnicę. Niektórzy święci podejmowali wiele wstępnych prób – często bardzo długich i kosztownych – przed znalezieniem właściwej drogi, na którą Bóg ich wzywa. Byli święci, którzy widzieli jasno ich powołanie od samego początku; inni mieli wątpliwości i chwile ciemności.

W czym pomaga się szczególnie osobom, które prosiły o admisję?

Stara się im pomóc, na tym pierwszym etapie ich oddania, w nabywaniu cnót ludzkich, które są tak ważne, aby chrześcijanin szedł prosto: lojalności, pracowitości, radości, szczerości, hojności...
Należy je zachęcać, aby żyły spójnie swoim powołaniem ze chrztu, które prowadzi do dawania świadectwa o Chrystusie własnym przykładem i słowem w zwykłych okolicznościach życia.
Każda osoba przeżywa ten okres w inny sposób, według swojego punktu widzenia, okoliczności, charakteru, swojej odpowiedzi na łaskę i światła, jakie otrzymuje od Boga, hojności, pokory i szczerości, z jaką będzie przedstawiać swe trudności, opieki, jaką otrzyma...
Pod koniec tego okresu, jeśli ta osoba dalej chce oddać się Bogu w Opus Dei, a Prałatura sądzi, że rzeczywiście ma ona powołanie do Opus Dei, jest przyjęta (otrzymuje admisję) i otwiera się przed nią nowy okres:

Podczas kolejnych 12 miesięcy (jako minimum) będą jej wyjaśnianie jeszcze raz wszystkie aspekty, jakimi będzie żyć podczas swego życia, i udzielane nadal odpowiedzi na pytania. Osoba ta będzie się starać przyswoić przesłanie Ewangelii, z duchem właściwym Opus Dei: uświęcanie pracy, jedność życia chrześcijańskiego (spójność między tym co się myśli i robi)...

A jeśli się stwierdzi, że nie ma powołania do Opus Dei?

W tym przypadku dyrektorowie powiedzą jej o tym i wszyscy będą się modlić i dołożą środków, aby zdecydować, gdzie powołuje ją Bóg.
Większość takich osób, po miesiącach poszukiwań, dalej współpracuje z pracami apostolskimi Opus Dei z wdzięcznością, ponieważ chociaż Bóg nie powołał ich na drogę Opus Dei, jednak ten okres posłużył im na drodze świętości osobistej: pomógł im zdobyć formację chrześcijańską i pogłębić ich powołanie chrzcielne; zachęcił ich do większej służby Kościołowi dzięki otrzymanej formacji; do kochania bardziej Boga, co jest przecież najważniejsze.
Chrześcijanie wiedzą, że jeśli szczerze szukają Boga, Bóg nie przestanie ich nagradzać za hojność oddania.
Z tego powodu osoba, która szuka szczerze Boga i dołożyła wszelkich starań, aby odpowiedzieć na to, co uznała za powołanie, nie może oceniać tych prób jako pomyłek, ale jako część osobistej drogi do jedności z Bogiem: Bóg ma swoje plany wobec każdej osoby: tak było w życiu Charlesa de Foucauld i innych osób o uznanej świętości.
Zwykle (nie zawsze, bo każda osoba jest inna) te osoby poczyniły kolejne kroki naprzód na drodze swej osobistej świętości, ubogaciły się duchowo, poznały lepiej przesłanie Chrystusa i pomogło się im w ich osobistych problemach. Wiele z nich dojrzało po ludzku dzięki temu doświadczeniu intensywnego życia chrześcijańskiego.
Nie chodzi więc o „porażkę duchową”. Jedyną prawdziwą porażką duchową jest dla chrześcijanina grzech: brak pokory, egoizm... W tych przypadkach zawsze zostaje nadzieja, bo Bóg przebacza nam, kiedy nawracamy się z pokorą.

Załóżmy, że ktoś ma powołanie do Opus Dei. Gdy mówi się jej, że jest przyjęta do Opus Dei, czy oznacza to, że już jest wcielona prawnie do Opus Dei?

Nie. Podczas roku pomiędzy admisją i oblacją jest czas na modlitwę i refleksję, a w którym nie nabywa się żadnego zobowiązania natury prawnej z Opus Dei.
Nie chodzi o jakieś tymczasowe przyjęcie, ani o oddanie na tylko kilka lat, ale o powołanie Boże na całe życie. Należy stwierdzić – z obu stron – że ma się prawdziwe powołanie. To logiczne, że instytucje kościelne działają w tych sprawach roztropnie: z roztropnością ludzką i duchową.
Podczas całego teko roku należy pamiętać, że osoba ta (chociaż prosiła formalnie o przyjęcie i chociaż otrzymała je) nie jest jeszcze włączona prawnie do Opus Dei.
Dopiero na koniec tego okresu (czyli kiedy upłynęło już półtora roku od napisania listu), zainteresowana osoba i dyrektorzy Opus Dei mogą zdecydować – przy obustronnej zgodzie – o ustanowieniu zobowiązania, potwierdzonego ustną umową.
To zobowiązanie jest umową o przyłączeniu, którą przyjmuje się poprzez formalną deklarację i co najwyżej na najbliższy kolejny rok.

Dlaczego tyle oczekiwania?

Wydaje się jasne, że to oczekiwanie jest logiczne i rozsądne. W każdym razie takie terminy ustanowił Kościół, który ma wieki doświadczenia.
To logiczne, że potrzeba dłuższego czasu, aby ktoś poznał, wcielił w życie, pytał i przeżywał z pełną wolnością ten sposób życia głęboko chrześcijańskiego, który zechciał przyjąć w sposób wolny na całe swe życie.
To czas na utożsamianie się z Chrystusem, na kochanie Go i poczucie się kochanym przez Niego, wśród zwykłych okoliczności życia. Nie chodzi tylko o zwykłe praktyki pobożności, ale o dojrzewanie, pogłębianie – życiem i rozumem – charyzmatu, ducha.
A więc, jak każdy chrześcijanin, ten człowiek, ta kobieta, musi dalej walczyć i starać się o nabycie cnót dobrego chrześcijanina: lojalności, pracowitości, poczucia sprawiedliwości, miłosierdzia, czy cnoty Świętej Czystości, w swoich własnych okolicznościach: jako ojciec czy matka rodziny, jako nowożeniec, osoba starsza, młodsza, żyjąca w celibacie, chora...
W tym okresie osoba ta musi pogłębić przeżywanie powołania, jakim żyje od chrztu: rozważać, że Bóg powierzył jej zadanie, zadanie apostolskie, które powinna wypełniać poprzez osobiste apostolstwo. Miłość do Boga – przeżywana w Opus Dei – powinna prowadzić ją do kochania innych, do służenia im, podzielając ich zapał, pragnienia, cierpienia, radości i smutki.
Temu służą etapy:

pół roku od kiedy osoba prosi o przyjęcie (admisję), aż do chwili, kiedy dyrektorzy oznajmią jej, że jej prośba została przyjęta, jeśli rzeczywiście otrzymała powołanie od Boga i była wobec niego wierna.

potem rok, od przyjęcia do Opus Dei, aż do pozwolenia jej zawarcia zobowiązania natury prawnej, na co najwyżej kolejny rok (oblacja).

Wreszcie, przed zawarciem umowy, dyrektorzy starają się ocenić, czy dana osoba:

rozumie dokładnie zakres zobowiązań, jakie przyjmuje w tej instytucji kościelnej;

i że wypełni – jeśli chce – tę umowę w sposób dobrowolny, z konieczną dojrzałością ludzką i nadprzyrodzoną.

Jak zawiera się umowę włączenia do Opus Dei?

Z punktu widzenia wyłącznie prawnego, ta więź osobista z Opus Dei jest zawierana poprzez formalne oświadczenie obustronne (między Opus Dei i zainteresowanym, w obecności dwóch świadków), w formie umowy między dwoma stronami.
To dużo więcej niż zwykły akt prawny: to formalne oświadczenie woli wyraża więź miłości Bożej, ponieważ dana osoba oddaje się Bogu tylko dla miłości.
Ta decyzja jest wyrazem tego, że chce się pozostać w służbie Bogu, wierząc w Jego łaskę, świadomym ogromu łaski, jaki oznacza dar powołania.

Do czego się zobowiązuje Opus Dei?

Dyrektorzy Opus Dei – jedna strona umowy – zobowiązują się zapewnić zainteresowanemu pomoc i radę w sprawach duchowych i apostolskich właściwych powołaniu do Opus Dei.
Zobowiązują się też spełniać obowiązki, jakie wynikają z norm prawnych, na których opiera się Opus Dei, uznanych przez Kościół, odnośnie wiernych Opus Dei, jak opieka duchowa ze strony księży z Prałatury Opus Dei (chociaż nie odbiera się nikomu wolności, co jest logiczne, żeby zwracał się także do innych księży) czy zapewnienie ciągłej opieki...

I do czego zobowiązuje się w umowie osoba, która chce być w Opus Dei?

Wierny – druga strona umowy – zobowiązuje się dobrowolnie:

- że jest zdecydowany szukać świętości z pomocą Bożą.

- że zobowiązuje się do apostolstwa zgodnego z duchem Opus Dei (ponieważ wewnątrz Kościoła można głosić Chrystusa na różne sposoby)

- zobowiązuje się pozostać pod jurysdykcją Prałata Opus Dei, w tych sprawach o charakterze duchowym czy apostolskim, które dotyczą spraw opisanych w umowie. Czyli pod jurysdykcję Prałata wchodzą tylko sprawy szczególne (duchowe, apostolskie), a nie polityczne, zawodowe, kulturalne czy społeczne.

„Nie ma miłości ponad miłość”, mówił św. Josemaría do José Luisa Múzquiza, kiedy go poznał w młodości. Te słowa zawiodły go do pełnego oddania się Bogu, które Pan uczynił owocnym, w wielu krajach, od Japonii aż do USA.

Ile trwa ta umowa?

Jak już było powiedziane, jest to umowa czasowa, która trwa co najwyżej rok z punktu widzenia prawnego.
Mówimy „z punktu widzenia prawnego”, ponieważ z punktu widzenia duchowego osoba, która chce się oddać Bogu, zwykle daje Panu swe serce na całe życie od pierwszego momentu oddania, „od zmierzchu do świtu”.

I po upływie tego czasu?

Po tym okresie, dana osoba w Opus Dei może odnawiać swe oddanie w sumieniu, osobiście i bez świadków, przez co najmniej 5 kolejnych lat, każdego 19 marca, w święto Św. Józefa.

I jeśli nie odnowi powołania?

Automatycznie przestaje należeć do Opus Dei.

Co dzieje się z osobą, która przestaje należeć do Opus Dei?

Zależy od niej, bo w Opus Dei jest się, ponieważ chce się tego dobrowolnie, i zostawia się je, kiedy się chce, też dobrowolnie.
Doświadczenie pokazuje, że większość takich osób współpracuje dalej apostolsko z Opus Dei, otrzymując formację chrześcijańską.
Oczywiście są wyjątki, ponieważ każda osoba posiada swą własną dynamikę wewnętrzną, swe okoliczności, osobowość...
Dyrektorzy Opus Dei starają się, żeby członkowie Dzieła pomogli takim osobom, poprzez szczerą przyjaźń, aby szły zjednoczone za Panem i, jeśli chcą, dalej formowały się w cieple Opus Dei, ponieważ formacja chrześcijańska trwa całe życie.
Przepisuję jedno z konkretnych zaleceń:

Należy starać się, aby nikt, kto przybliżył się do Dzieła, nie odłączył się od pracy apostolskiej, a przede wszystkim żeby nie odłączył się ten, kto ze szczerą intencją i pragnieniem służenia Bogu, prosił o admisję.

Kiedy można włączyć osobę na całe życie do Opus Dei?

Po minimum 5 latach odnawiania osobistego oddania.

Tylko wtedy można dokonać tej inkorporacji, która ma własną nazwę: wierność.

Logiczne jest, że ta data może ulec przyspieszeniu w szczególnych przypadkach, jak było u Montse Grases, która była bliska śmierci i żywo tego pragnęła. Było to tak:

„Wobec postępującej choroby, Montse dokonała 5 lutego 1959, po koniecznej dyspensie, swojej definitywnej inkorporacji do Opus Dei. Zwykle prawna inkorporacja do tej instytucji Kościoła odbywa się, kiedy wierni Dzieła cieszą się pełnoletniością i kilkoma latami wierności w powołaniu. Sytuacja Montse w pełni usprawiedliwiała wyjątek [...]”

Odnawiać miłość

Jak dzieje się w życiu każdej zakochanej osoby, bycie wiernym nie polega jedynie na powtarzaniu, ale na odnawianiu miłości – w tym przypadku miłości do Boga i przez Boga do innych – każdego dnia.
To wierność kreatywna, która powinna dostosować się do różnych rozdziałów w życiu każdego człowieka: do rozdziałów spokoju, choroby, cierpienia, przeciwności, pewności, wątpliwości, zapału, chłodu... Wystarczy poczytać św. Teresę – która wspaniale opisuje stany jej duszy – aby widzieć, że drogi wewnętrzne, po których prowadzi Bóg tych, którzy Go szukają.
Mistycy chrześcijańscy – a wśród nich św. Josemaría – opisali bardzo dobrze w swoich zapiskach wytężoną walkę chrześcijanina dla zachowania i odnawia swojej miłości do Boga, dzień po dniu, wierni swoim przyrzeczeniom chrzcielnym.
Nie brakuje trudności. Święci – św. Josemaría też – doświadczyli także ciemnych nocy i prób duszy na drodze swego powołania. Droga chrześcijańska polega na pójściu śladem Jezusa: od Ogrodu Oliwnego do Chwały Zmartwychwstania, przechodząc przez Krzyż.

Teresa de Lisieux, kiedy opisuje pierwsze lata swojego powołania w Karmelu, mówi o swych trudnościach i próbach na swej drodze. Żyła ona w środowisku oddalonym od świata – świata w którym żyją członkowie Opus Dei z mentalnością w pełni świecką – ale trudności jej oddania, aby utożsamić się z Chrystusem, są wspólne wszystkim chrześcijanom, bez względu na ich charyzmat i sytuację.

Jak zostały ustanowione wszystkie kroki przyłączenia do Opus Dei?

Droga prawna oddania do Opus Dei była aprobowana wprost przez Kościół poprzez dekret Prelaturæ personales Świętej Kongregacji ds. Biskupów (1982).

Kto decyduje ze strony Prałatury, czy ktoś może zostać w Dziele?

Kobiety z Asesorii – a w przypadku mężczyzn, z Komisji – wydają swoją opinię Wikariuszowi Regionalnemu każdego kraju, który podejmuje ostateczną decyzję.
A więc, w Opus Dei istnieje zarząd kolegialny: nigdy nie decyduje tylko jedna osoba: te kilka osób razem najpierw się modli, poznaje i rozmawia z zainteresowanym, który chce oddać się Bogu na tej drodze do świętości. Starają się znaleźć dla niej miejsce, gdzie ta osoba może najlepiej służyć Kościołowi.
Starają się odkryć, co Bóg chce wobec tej osoby. Ale cały ten proces nie jest niczym więcej niż poszukiwaniem Woli Bożej dla każdej duszy.
Kiedy nie rozumie się wiary czy świata nadprzyrodzonego, niemożliwe będzie zrozumienie tych rzeczywistości. Zrozumienie powołania, oddania Bogu i wytrwania w łasce i miłosierdziu Boga, w życiu nas, grzeszników.
Grzeszników, ale jednocześnie Synów Boga w Chrystusie, który daje dar powołania i łaski, aby go wypełnić. Tutaj opisane zostały przede wszystkim kroki prawne, ale – jak łatwo zgadnąć – historia każdej osoby jest dużo bardzie bogata i złożona.

ks. José Miguel Cejas

Źródło: http://www.conelpapa.com/quepersigue/opusdei/ad.htm

tłum. AB

< Poprzednia		Następna >