Świat jako zadanie - apostolstwo laikatu
Wtorek, 12 Luty 2008 18:25 | 
Ks. Stefan M-D. Wykład na Sympozjum WSD w Płocku 9 listopada 2007.
1. Wprowadzenie.
2. Reformacja – ponowne dowartościowanie życia codziennego
3. Sekularyzacja protestanckiego etosu pracy
4. Niedowartościowanie świata na polu katolickim
5. Dwudziesty wiek: świat jest dobry
1. Wprowadzenie.
Wprowadzanie nauczania Soboru oraz wykorzystanie owoców roku 2000, aby nadać nowego dynamizmu Kościołowi, mogą być streszczeniem pontyfikatu Jana Pawła II. Oczywiście czas pokaże, czy to podsumowanie jest trafne. W dokumencie na zakończenie Wielkiego Jubileuszu Ojciec Święty zachęcał do ponownego odkrywania bogactwa treści nauczania V rozdziału Lumen Gentium, poświeconemu powszechnemu powołaniu do świętości. Powołanie do świętości wynika z samego faktu przyłączenia się do Kościoła. Zapytanie katechumena, czy chce przyjąć chrzest równa się zapytaniu, czy jest gotów dążyć do świętości (NMI 30-31).
Absolutnie jeszcze za wcześnie, by dokonywać jakiejkolwiek syntezy krótkiego pontyfikatu Benedykta XVI. Mając jednak na uwadze dotychczasowe wypowiedzi Kardynała Ratzingera i niektóre ważne wystąpienia podczas Jego pontyfikatu, odważę się powiedzieć, że do powszechnego powołania do świętości głoszonego przez Jana Pawła II, Benedykt XVI dodaje powszechnym wezwaniu do apostolstwa. Być z Chrystusem, towarzyszyć Mu, oznacza uczestniczyć w Jego misji; „Bycie razem, ze swej natury zawiera w sobie dynamizm posłannictwa, ponieważ cały byt Jezusa jest misją” (Jezus z Nazaretu, s. 150).
Dla większości ludzi powołanie do świętości i do apostolstwa realizuje się pośród świata. Pragnę w tym krótkim czasie skupić się na konkretnej myśl: otwarcie się Kościoła na świat nie może sprowadzać się do przyjęcie pragmatycznego stylu, na przykład naśladowania skutecznego sposobu działania różnych międzynarodowych korporacji. Chodzi o to, by rozumieć świat jako cel odkupieńczej miłości Chrystusa. Iść za Chrystusem, dążyć do świętości, oznacza naśladować Go i tak jak On starać się patrzyć na świat.
Pobierz pdf
1. Wprowadzenie.
2. Reformacja – ponowne dowartościowanie życia codziennego
3. Sekularyzacja protestanckiego etosu pracy
4. Niedowartościowanie świata na polu katolickim
5. Dwudziesty wiek: świat jest dobry
1. Wprowadzenie.
Wprowadzanie nauczania Soboru oraz wykorzystanie owoców roku 2000, aby nadać nowego dynamizmu Kościołowi, mogą być streszczeniem pontyfikatu Jana Pawła II. Oczywiście czas pokaże, czy to podsumowanie jest trafne. W dokumencie na zakończenie Wielkiego Jubileuszu Ojciec Święty zachęcał do ponownego odkrywania bogactwa treści nauczania V rozdziału Lumen Gentium, poświeconemu powszechnemu powołaniu do świętości. Powołanie do świętości wynika z samego faktu przyłączenia się do Kościoła. Zapytanie katechumena, czy chce przyjąć chrzest równa się zapytaniu, czy jest gotów dążyć do świętości (NMI 30-31).
Absolutnie jeszcze za wcześnie, by dokonywać jakiejkolwiek syntezy krótkiego pontyfikatu Benedykta XVI. Mając jednak na uwadze dotychczasowe wypowiedzi Kardynała Ratzingera i niektóre ważne wystąpienia podczas Jego pontyfikatu, odważę się powiedzieć, że do powszechnego powołania do świętości głoszonego przez Jana Pawła II, Benedykt XVI dodaje powszechnym wezwaniu do apostolstwa. Być z Chrystusem, towarzyszyć Mu, oznacza uczestniczyć w Jego misji; „Bycie razem, ze swej natury zawiera w sobie dynamizm posłannictwa, ponieważ cały byt Jezusa jest misją” (Jezus z Nazaretu, s. 150).
Dla większości ludzi powołanie do świętości i do apostolstwa realizuje się pośród świata. Pragnę w tym krótkim czasie skupić się na konkretnej myśl: otwarcie się Kościoła na świat nie może sprowadzać się do przyjęcie pragmatycznego stylu, na przykład naśladowania skutecznego sposobu działania różnych międzynarodowych korporacji. Chodzi o to, by rozumieć świat jako cel odkupieńczej miłości Chrystusa. Iść za Chrystusem, dążyć do świętości, oznacza naśladować Go i tak jak On starać się patrzyć na świat.
Pobierz pdf
| < Poprzednia | Następna > |
|---|
