Dzień skupienia to powszechny w Kościele środek formacyjny, polegający na poświęceniu zwykle jednego dnia w miesiącu na osobiste wyciszenie, modlitewne skupienie i wysłuchanie nauk księdza. W Opus Dei podczas dnia skupienia dla dorosłych uczestnicy wysłuchują dwóch nauk księdza (w kaplicy lub w kościele), słuchają czytanego na głos fragmentu książki duchowej, dokonują osobistego rachunku sumienia i przyjmują błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. Podczas dnia skupienia (w rzeczywistości trwającego ok. 2 h) można też przystąpić do sakramentu Spowiedzi.

Więcej na ten temat:

Dzień skupienia

Aby przystąpić do Opus Dei, niezbędna jest uprzednia formacja i odpowiedni okres przygotowania. Najczęściej formację taką można uzyskać w ośrodkach Opus Dei, na jego środkach formacyjnych,

Włączenie do Prałatury dokonuje się poprzez formalne oświadczenie ze strony Prałatury oraz osoby zainteresowanej. Opiera się na wartości danego słowa i uczciwości chrześcijańskiej osoby wstępującej do Prałatury oraz niesie ze sobą zobowiązanie na całe życie do walki o świętość według ducha Opus Dei. Dlatego też wymaga się pełnoletności oraz decyzji podjętej w sposób wolny, rozważny i dojrzały.

Do Opus Dei mogą należeć osoby dorosłe, katolicy, mężczyźni i kobiety pochodzący z jakiejkolwiek kultury czy narodu, o dowolnym usytuowaniu społecznym czy ekonomicznym – ci, którzy zauważą, że Bóg powołuje ich do oddanej służby pośród spraw tego świata i odpowiedzą w sposób wolny na to wezwanie. W istocie, wstąpienie do Opus Dei jest zawsze zobowiązaniem z miłości w odpowiedzi na Boże powołanie. Obecnie należy do Opus Dei ponad 85.000 osób.

Opus Dei, po polsku Dzieło Boże, to hierarchiczna instytucja Kościoła katolickiego, której celem jest wnoszenie wkładu w jego ewangelizacyjną misję. Zmierza ono do rozpowszechniania głębokiej świadomości powszechnego powołania do świętości i uświęcającej wartości codziennej pracy. Opus Dei zostało założone przez św. Josemarię Escrivá 2 października 1928 roku.

Odpowiedź:

Prałat Opus Dei (zarówno obecny, bp Javier Echevarria, jak i jego poprzednicy) nie zna pytań,  jakie zadaje się mu na publicznych spotkaniach, przed ich zadaniem.

Prałat odpowiada spontanicznie. Inaczej byłaby to groteska.

Oczywiście ci, którzy byli na takich spotkaniach (np. w Polsce na Sali Kongresowej w 2005 r.) wiedzą, że pytania dotykają zwykle podobnych tematów: apostolstwa, powołania, modlitwy, sakramentów, pracy, rodziny... Ale każde pytanie jest inne.

Powody, jakie można wyróżnić:

• mężczyźni i kobiety się różnią
• podkreślenie osobistego charakteru własnego uświęcenia, walki ascetycznej, łączności z Bogiem
• Opus Dei organizuje spotkania osobno, ale nie mówi, że to jedyna słuszna droga. Spotkania duchowe dla małżeństw, organizowane przez inne instytucje,też mogą nieść wiele dobrego. Niech każdy wybierze to, co bardziej mu odpowiada.
  

---

To pytanie zadano Św. Josemarii w "Wywiadzie Kobieta w życiu świata i Kościoła":

"Dlaczego Opus Dei nie organizuje spotkań formacyjnych, w których wspólnie uczestniczyliby razem mąż i żona?

— W tym, jak w tylu innych rzeczach, my chrześcijanie mamy możność wybrania między różnymi rozwiązaniami, zgodnie z własnymi upodobaniami czy opiniami, i nikt nie winien pretendować do narzucania nam jakiegoś wyłącznego systemu. Należy uciekać, jak od zarazy, od tych sposobów ujmowania zadań pasterskich i ogólnie, apostolskich, które wydają się być tylko nowym wydaniem, poprawionym i poszerzonym, jedynej jakoby partii w życiu religijnym.

Wiem, że są grupy katolików, które organizują rekolekcje i inne spotkania kształcące dla małżeństw. Wydaje mi się to bardzo dobre, że używając swej wolności, robią to, co uważają za stosowne. Korzystają z tej działalności ci, którzy znajdują w tym środek pomagający realizować lepiej ich chrześcijańskie powołanie. Jednak uważam, że nie jest to jedyna możliwość, nie jest też oczywiste, że jest najlepsza. Istnieje wiele aspektów życia kościelnego, które małżeństwa mogą przeżywać razem, i nieraz powinny np. udział całej rodziny w ofierze eucharystycznej i innych nabożeństwach. Myślę jednak, że pewne przedsięwzięcia w formowaniu duchowym są skuteczniejsze, gdy uczestniczą w nich osobno mąż i osobno żona. Z jednej strony podkreśla się w ten sposób zasadniczo osobisty charakter własnego uświęcenia, walki ascetycznej, łączności z Bogiem, co potem oddaje się innym, ale w ramach własnego, niezastąpionego niczym sumienia.